Blog ter bescherming

Ik denk dat niemand weet hoe het is om jarenlang gestalkt, gepest en bedreigd te worden. En hoe het is om dat alleen te dragen. Ik ben blij dat ik er niet gek door werd. Want ja, het bewijs dat alles echt waar is, ligt onomstotelijk vast. Bij het schrijven aan mijn roman werd er ook gestalkt / gehackt. Dat is eveneens duidelijk bewezen door inhoudelijk weerspiegelen. Terwijl ik al jaren met de nieuwe roman bezig was, in mijn hoofd nadenkend over hoe ik het kan gaan vormgeven. Scènes voor me zien. Schreef ik sinds kort dan eindelijk echt. En dat vertelde ik niemand. Zelfs mijn kinderen niet. Toch liet de stalker/hacker merken dat te hebben gezien. Door onder andere opmerkingen over het boek gaan uitgeven.

Het was bevreemdend (of misschien juist in de lijn van verwachting?) dat de anoniem meteen (!) weerspiegelde te weten dat ik aan een nieuwe roman was begonnen. Dat gebeurde door middel van anonieme opmerkingen erover op een plek waar al vaker zeer specifieke weerspiegelingen uit mijn leven werd gedeeld. Waar screenshots van zijn.

Waarom ik dit openbaar plaats zul je wellicht begrijpen. Ergens zit nog een gevoel van erkenning willen voor het feit dat dit richting mij gebeurt. Wat zou je zelf doen? Wanneer je na ettelijke berichten over dat de anoniem weet heeft van dingen uit je leven of wat je droeg, waar je was, de telefoontjes met opnames, de nep-afspraken etc, het volgende meemaakt: je bent alleen onderweg naar huis na een bezoek aan een dierbare en spontaan besluit je bij een restaurant eten te halen, Je bent daar de enige, maar…… de anoniem toont exact dat specifieke wat je daar bestelde?

Terug naar de roman: Het idee van de nieuwe roman stond al langer in een apart document omschreven, maar ook daar wist niemand in mijn omgeving van. Opvallend aan de nieuwe roman is dat er ‘een stem tussendoor’ spreekt. Dat bleek de enige manier waarop dit boek inhoudelijk en thematisch kan kloppen. En kan werken bij de lezer. Vanwege het thema.

Ik schreef nog maar twee hoofdstukken. In één alinea daarvan omschrijf ik een baarmoederervaring van een personage. Dat hoort bij het verhaal. Het is authentiek en kan niet zonder. Die omschrijving is anders dan blijkbaar in een boek staat van een bekende dat ik dertig jaar geleden zag, maar waarvan ik me de inhoud niet herinner. En zelf nooit las. Het werd dus niet afgekeken van dat boek. Daarom was het vreemd om te vernemen in een recente filmpje, dat dit boek waarschijnlijk herschreven gaat worden met ‘een stem tussendoor’.

Nadat de anoniem me zijn ‘jongste verovering’ voorschotelde door te tonen dat ik aan een roman schrijf, verscheen op een andere plek waar al veel vaker dingen werden weerspiegeld (niet door mij verzonnen) een scène van enkele seconden uit een film die toevallig precies hetzelfde is als de openingsscène in mijn nieuwe roman. Precies een scene als mijn eerste hoofdstuk.

Ik ken de naam van de film niet en heb dit openingsbeeld al jaren voor ogen. Omdat het niet anders kan. Omdat ik het zo voor me zie. Het van belang is. Zoals Elsbeth Etty in een interview tegen mij zei: “als je de noodzaak voelt, dat het niet anders kan: dan moet je schrijven.” En zo ervaar ik dat. Het is alsof ik er niet langer omheen kan. Ook al zullen er mensen zijn met aannames over de intenties.

De optelsom van toevalligheden is te veel in de regen aan dingen die gedaan werden. Zeker sinds eind 2018, begin 2019 (te onderschrijven met aantoonbare feiten). Door wat getoond wordt met duidelijke niet te negeren indirecte en directe bewijzen. De anoniem gaf het notabene zelf aan. Noemde bijvoorbeeld: “Kut hè dat het echt is.” En noemt “Hacken”. En schreef “Dit stopt nooit.”

Ik kan tegen een grapje, maar dit is geen grapje meer. En, ik ben NIET GEK en het is geen waanbeeld of psychose, maar puur meetbare, zichtbare realiteit. Dankzij een analytische gezonde geest met een grote dosis intuïtie, kan ik de boel op een rijtje houden. Het is niet zo dat ik bij alles denk dat het tegen mij is.

Maar.... Kun je je voorstellen hoe dit is? Om dit al lang te observeren en te merken dat je niet privé kunt leven? Dat je moedwillig wordt tegengewerkt. Je bewust klein gehouden word. Hoe zou je daarmee omgaan in jouw geval? Wat zou je doen? Zou je dat al vijf jaar hebben volgehouden denk je?

Ik dacht aan andere keren waarbij iets dergelijks gebeurde.

Zoals bij de embryo’s in klei. Die ik later ging bakken bij iemand in de oven en die ik begin 2017 al maakte en pas later foto's van deelde op instagram. Waar ik pas sinds augustus 2019 op zit met mijn account. Het was toen opvallend dat een andere kunstenaar die ik volgde en die iemand die ik kende kent, ineens ook embryo’s ging maken van klei. Maar dan in het groot. Mijn embryo’s stonden voor mij voor iets heel persoonlijks, daar lag noodzaak in. De persoon die ik volgde kende anderen waarmee ik ooit omging.

Ohja. Vulva’s had ik overigens al gekleid in 2015. Ik stopte de rode vulvaatjes in walnoten. Ze zaten in de tentoonstelling van eind 2016 (tijdens de kunstroute Veenendaal – waarbij ik een pop-up expositie maakte in een leeg winkelpand). De vulva’s waren een stil protest tegen de misdaden en verwondingen aan ‘het’ vrouwelijk orgaan. En trouwens, toen zat ik nog lang niet op insta. Kon dus nog niet geïnspireerd zijn door dezelfde kunstenaar (ik weet niet eens of diegene toen al vulva’s maakte).

Omstreeks eind 2017 had ik een ander kunstzinnig idee dat ik aan twee mensen vertelde. Uit dezelfde kring als waar de persoon die ook embryo’s ging maken in verkeerde. Dat idee ging over met een grote cocon om je hoofd naar gedichten luisteren van de 'zielen' van de bomen. Nadat ik was buitengesloten besloot ik alleen verder te gaan. Er is een boswachter die van dit 'Zielen van de bomen'- project wist en mij steunde om drie kunstwerken in het bos te kunnen tonen nabij Amerongen. Een soort mini-kunstbeleving. Ook daar met een podium voor andere makers, zoals ik bij het stadsdichterschap deed.

Maar helaas, voordat ik kans had dit te tonen aan publiek, bleek het idee van de cocons korte tijd later door iemand anders te zijn opgepakt. Onze ideeën werden blijkbaar tegelijk geplukt. Ik hoorde destijds via via dat de kunstenaar toen alleen nog niet wist hóe een bepaald verhaal over te brengen. Die persoon kende de twee mensen die ik het vertelde. Ik schrijf hier dus niet dat die persoon het idee van de cocons van mij gestolen heeft. Die persoon sprak ik daarover niet.

De meest recente soortgelijke ervaring met ideeën die ergens anders bovenkomen, was in het nieuwe bestuur van Landoog. Dezelfde dag waarop wij vroeg in de middag op een plek in de openbare ruimte het idee bespraken, werd laat in de avond ergens anders letterlijk dat wat we hardop zeiden weerspiegeld. Ook weer samenhangend met de vorige incidenten. We waren al anderhalf jaar bezig met voorbereidingen, zodat we dit jaar 2026 (over enkele maanden) ‘Water aan je zijde’ over de Hollandse Waterlinie in de natuur konden beleven. Na die observatie besloten we bewust toch verder te gaan met ons idee, daar was de hele route tenslotte omheen gebouwd. We besloten er niets over te zeggen. Ook niet toen hierna twee andere ideeën die we al eerder bedachten op diezelfde plek aangekondigd werden (wat toeval kan zijn, maar de eerste was geen toeval, want die werd later met nog een specifiek element erbij wat wij wilden gebruiken bij de zin, letterlijk getoond en kwam daarvoor en erna niet bij hen terug). Met als gevolg dat er uiteraard grote kans was dat wij dit jaar beschuldigd zouden worden van plagiaat of het stelen van andermans ideeën. Ook al deden wij dat niet; het idee zat zelfs al in de naam ‘Landoog’ (die ik ooit in 2021 bedacht).

Dus zeg het maar? Zijn bovenstaande voorbeelden toeval, of is er meer gaande. Iets wat verder gaat dan een gevoel hebben.

Ga ik stoppen met schrijven aan mijn nieuwe roman, omdat getoond is dat de inhoud van de eerste twee hoofdstukken uitgelekt kunnen zijn via de stalker/hacker………? Nee. Want van jatwerk van mijn zijde is geen sprake. De roman die ik schrijf is van mij. En niemand gaat daarmee aan de haal, het is mijn verhaal.

foto door Joyce : embryo op beschilderd verpakkingsmateriaal

•