Geloven

Zouden ze (niet) weten dat ik gelovig ben? Christen. Maar goed, dat betreft iets anders. Waar het mij nu om gaat is dat ik me onlangs bij het kijken van een filmpje lichtelijk zorgen maakte over dat het straks net is alsof ik iemand nadoe. Alsof ik mijn idee van die persoon afkeek. Terwijl ik al jaren met de nieuwe roman bezig ben: in mijn hoofd mijmerend over hoe ik het kan gaan vormgeven, scènes voor me zien. En ja, sinds kort schrijf ik dan eindelijk weer. Een beetje. Een begin. En dat vertelde ik niemand. Zelfs mijn kinderen niet.

Mijn intentie is om die bekende ‘oude’ prachtige flow weer terug te hebben. Dus terwijl in het geheim de stroom op gang kwam (twee hoofdstukken stonden), was het bevreemdend (of misschien juist in de lijn van verwachting?) dat de anoniem meteen (!) weerspiegelde te weten dat ik aan een nieuwe roman was begonnen. Dat gebeurde door middel van opmerkingen erover. Waar screenshots van zijn.

Waarom ik dit openbaar schrijf zul je na het lezen wellicht begrijpen. En ergens zit toch nog een gevoel van erkenning willen voor het feit dat dit richting mij gebeurt. En ja, ik dubbelcheck mezelf. Maar wat zou je zelf doen? Wanneer je na ettelijke berichten over dat de anoniem weet heeft van dingen uit je leven en wat je droeg, of waar je was, het volgende meemaakt: je bent alleen onderweg naar huis na een bezoek aan een dierbare en spontaan besluit je bij een restaurant eten te halen, Je bent daar de enige, maar…… de anoniem toont exact dat specifieke wat je at?

Het idee van de nieuwe roman stond al langer in een apart document omschreven, maar ook daar wist niemand in mijn omgeving van. Opvallend aan de nieuwe roman is dat ‘een stem tussendoor’ spreekt. Dat bleek de enige manier waarop dit boek inhoudelijk en thematisch kan kloppen. En kan werken bij de lezer. Vanwege het thema.

Ik schreef dus nog maar twee hoofdstukken. In één alinea daarvan omschrijf ik een baarmoederervaring van een personage. Dat hoort bij het verhaal. Het is authentiek en kan niet zonder. Die baarmoeder omschrijving is anders dan blijkbaar in een boek staat dat ik ken van dertig jaar geleden, maar waarvan ik me de inhoud niet meer herinner. Het werd dus niet afgekeken van dat boek. Het was daarom nog bijzonderder om te vernemen in hetzelfde recente filmpje over dat boek, dat dit boek waarschijnlijk herschreven gaat worden met ‘een stem tussendoor’.

Nadat de anoniem me zijn ‘jongste verovering’ voorschotelde door te tonen dat ik aan een roman schrijf, verscheen op een andere plek waar al veel vaker dingen werden weerspiegeld (en daar ga ik weer: niet door mij verzonnen) een korte scène uit een film met van de twee stukjes één die toevallig precies hetzelfde is als de openingsscène in mijn nieuwe roman.

Ik ken de naam van de film niet en heb dit beeld al jaren voor ogen. Omdat het niet anders kan. Omdat ik het zo voor me zie. Het van belang is. Zoals Elsbeth Etty in een interview tegen mij zei: “als je de noodzaak voelt, dat het niet anders kan: dan moet je schrijven.” En zo ervaar ik dat. Het is alsof God toont dat ik er niet langer omheen kan, dat het tijd is. Ook al zullen er mensen zijn met aannames over de intenties.

Wat ik denk is dit: Er bestaat zoiets als collectief geheugen. En collectief bewustzijn. Ideetjes die daar hangen te rijpen en als ze niet geplukt worden, kunnen ze door vele andere creatievelingen of kunstzinnigen opgepakt worden.

Vermoed ik dat dit hier het geval is? Nou nee, eigenlijk niet echt. De optelsom van toevalligheden is te veel in de regen aan dingen die gedaan werden en worden. Zeker sinds eind 2018, begin 2019 (te onderschrijven met aantoonbare feiten). Nog een keer, in de herhaling: Door wat getoond wordt met duidelijke niet te negeren indirecte en directe bewijzen. De anoniem geeft het zelf aan. Noemt bijvoorbeeld: “Kut hè dat het echt is.” En noemt “Hacken”. En schreef “Dit stopt nooit.”

Het is dus geen waanbeeld of psychose, maar puur meetbare, zichtbare realiteit. Het is dankzij een gezonde geest dat ik de boel blijkbaar op een rij kan houden. En niet bij alles denk dat het tegen mij is, of geen toeval is. Maar, even tussendoor. Kun je je voorstellen hoe dit is? Om dit al lang te observeren en te merken dat je niet privé kunt leven? Dat je frequentie moedwillig wordt tegengewerkt. Je bewust klein gehouden wordt wellicht. Hoe zou je daarmee omgaan in jouw geval? Wat zou je doen? Zou je dat al vijf jaar hebben volgehouden denk je?

Het feit dat mijn boek na de actie van de anoniem kort erna op twee verschillende plekken inhoudelijk weerspiegeld scheen te worden, is schijnbaar een nieuwe zet. Het voelt niet als ”Hee. Luister, je bent gehackt”. Of: “Pssst, je wordt professioneel afgeluisterd”. Nee. Het voelt regelmatig alsof iemand mij zodanig haat, dat alles afgepakt en vernield moet worden. En ik begrijp niet waaraan ik dat objectief te danken zou hebben.

Dus tja, door me even niet erkend te voelen in wat ik doormaak en eventjes een slachtoffer te voelen van iets buiten mij dat mij een normaal leven misgunt, dacht ik ineens aan andere keren waarbij iets dergelijks gebeurde.

Zoals bij de embryo’s in klei. Die ik later ging bakken bij iemand in de oven en die ik in 2016 al begon te maken en pas later beelden van deelde op instagram. Waar ik pas sinds augustus 2019 op zit met mijn account. Het was toen opvallend dat een andere kunstenaar die ik volgde ineens ook embryo’s ging maken van klei. Alleen dan in het groot. Mijn embryo’s stonden voor mij voor iets heeeeel persoonlijks, daar lag noodzaak in. De persoon die ik volgde kende anderen waarmee ik ooit omging. Los daarvan, was het destijds een observatie waarbij ik dacht “het zal wel”.

Ohja. Vulva’s had ik overigens al gekleid in 2015. Ik stopte de rode vulvaatjes in walnoten. Ze zaten in de tentoonstelling van eind 2016 (tijdens de kunstroute Veenendaal – waarbij ik een pop-up expositie maakte). De vulva’s waren een stil protest tegen de misdaden en verwondingen aan ‘het’ vrouwelijk orgaan. En trouwens, toen zat ik nog lang niet op insta. Kon dus nog niet geïnspireerd zijn door dezelfde kunstenaar en die zag ik toen nog niet (ik weet niet eens of diegene toen al vulva’s maakte).

Omstreeks 2017/ 2018 had ik een ander kunstzinnig idee dat ik aan twee mensen vertelde. Uit dezelfde kring als die de persoon kende die ook embryo’s ging maken. Dat idee ging over met een grote cocon om je hoofd naar gedichten luisteren van de zielen van de bomen. Nadat ik was buitengesloten besloot ik dan maar alleen verder te gaan. Er was zelfs een boswachter die van dit 'Zielen van de bomen'- project wist en mij steunde om drie kunstwerken in het bos te kunnen laten beleven nabij Amerongen. Een soort mini-kunstbeleving. Met ook daar een podium voor andere makers, zoals ik bij het stadsdichterschap deed.

Maar helaas, voordat ik kans had dit ergens te tonen aan publiek, bleek het idee van de cocons iets later door iemand anders te zijn opgepakt. Onze ideeën werden blijkbaar tegelijk geplukt. Ik hoorde destijds via via dat de kunstenaar toen alleen nog niet wist hoe een bepaald verhaal over te brengen. Die persoon kende de twee mensen die ik het vertelde. Ik schrijf hier dus niet dat die persoon het idee van de cocons van mij gestolen had. Die persoon sprak ik daarover niet.

De meest recente soortgelijke ervaring met ideeën die ergens anders bovenkomen, was in het nieuwe bestuur van Landoog. Dezelfde dag waarop wij vroeg in de middag op een plek in de openbare ruimte het idee bespraken, werd laat in de avond ergens anders letterlijk weerspiegeld. We waren al anderhalf jaar bezig met voorbereidingen, zodat we dit jaar 2026 (over enkele maanden) ‘Water aan je zijde’ over de Hollandse Waterlinie in de natuur konden beleven. Na die observatie besloten we bewust toch gewoon verder te gaan met ons idee, daar was de hele route tenslotte omheen gebouwd. We besloten eveneens er verder niets over te zeggen. Ook niet toen hierna twee andere ideeën die we al eerder bedachten ook op diezelfde plek gebruikt werden (wat toeval kan zijn, maar de eerste was geen toeval, want die werd later met nog een specifiek element erbij wat wij wilden gebruiken bij de zin, letterlijk getoond en kwam ervoor en erna niet terug). Terwijl er uiteraard grote kans was dat wij dit jaar dan beschuldigd zouden worden van plagiaat of het stelen van andermans ideeën. Ook al deden wij dat absoluut niet; het idee zat zelfs al in de naam ‘Landoog’ (die ik ooit in 2021 bedacht).

Dus zeg het maar? Zijn bovenstaande voorbeelden toeval, of is er wellicht meer gaande. Iets wat verder gaat dan een gevoel hebben, of door middel van telepathie iets opvangen. Ik weet het niet. Wat dat betreft ben ik bevooroordeeld door de giga optelsom van wat al jaren gaande is. En alleen een poosje rustig was en toen weer opleefde.

En wat nu? Ga ik stoppen met schrijven aan mijn nieuwe roman, omdat getoond is dat de inhoud van de eerste twee hoofdstukken uitgelekt kunnen zijn via de stalker/hacker/………? Nee. Want van jatwerk van mijn zijde is geen sprake. Hierom ga ik niet stoppen. De roman die ik schrijf is van mij. En niemand gaat daarmee aan de haal, het is mijn verhaal.

foto door Joyce : embryo op beschilderd verpakkingsmateriaal