Iets en het dreigement

Deze blog schreef ik 25 juli 2025. Ik gaf er geen reuring aan. Sinds dat ik vanochtend om zes uur zag dat iemand vannacht "een schriftelijke uiting deed van een wens of voornemen mij te ***, of het suggereren van een dergelijke daad", voelt de oude titel te zonnig. De tekst van a tot z:

Intentie: Vanuit mijn hart verbinding maken met het lege vel papier. Maar mijn hart huilt vandaag nog en mijn geest en mond willen zwijgen. Bij de rust in mezelf blijven die ik telkens weer opzoek. Blijven bij wat wel is. Tegelijkertijd kookt het water, of beter: vlamt het vuur in me. Ik wil schrijven. Uiten dat het echt niet oké is wat er gebeurt. Dat de wereld weet wat gaande is. Dat iemand dat weet en begrijpt waar ik al zo lang mee te kampen heb. Dat iemand met andere ogen naar mij kon kijken, zoals ons team zaterdag 12 april in de middag wilde dat anderen dat via de verhalen doen naar de natuur en omgeving Sinds het bewijs omtrent de stalking kon ik amper geloven wat hardnekkig en vol overtuiging anoniem wordt voorgeschoteld. Al ga ik bijna altijd uit van het goede, hier zijn de goede bedoelingen inmiddels ver te zoeken.

Het anonieme account toont al lange tijd mij constant in de gaten te houden. Te echoën. Te weten. Ik observeerde dit zonder te reageren en liet me er zo min mogelijk door beïnvloeden. Maar het was niet ingebeeld. Dingen van vroeger. Dingen van nu. Van een ander persoon. Van zzp-werk. De voorzijde van mijn kerstkaartje aan iemand. Merk auto. Met aanhef. Van familie. Mijn drie meest gebruikte emoticons. Een bijnaam die iemand aan een persoon gaf. Te veel om op te noemen. En erger. Wachtwoorden tonen. Om vervolgens na die signalen die op waarheid gebaseerd zijn, van alles te beweren. Kwetsen. Dreigen. (Vannacht werd er een ***sbedreiging aan mij gericht - op 28 juli, iets met een kogel). Mij uit te dagen kijk daar online, het bewijs staat er. Waar begreep ik eerst niet. Iets met toeval.

Ik wil die persoon/ mensen, schrijven: “En dan geeft u nu anoniem toe bewust opzettelijk te verpesten en dat u vindt daar goed aan te doen? En zo dus een excuus te hebben om zonder schaamte of schuld over mijn leven te willen beschikken, te kwetsen of te bepalen wat voor mij het beste is?”

En werd ook al twee keer rondgebazuind dat ik met een ander ben, dat ik gelukkig met een ander ben, of elders ben terwijl dat helemaal niet zo is of was. Dus ook niet met een oude bekende "Dariusz". Ik was namelijk niets liever in wat ik voel en vanbinnen verbindingsvol ervoer, ook in het non-fysieke.

Jullie predikten steeds dat er geen hoop is, of juist wel. Op meerdere manieren. Jullie zaaiden zaadjes om iets in mijn geest te willen planten. Schreven zelfs 'de waarheid' te kennen. Sterker nog, die te claimen. Lieten merken mij maar onnozel te vinden; dat ik het niet wil zien. Verwezen ondertussen naar bekenden. Jullie verspreidden 'liefde' met een ondertoon van spot en hatelijkheid, verwezen in een geleende naam naar voetballers of een woonplaats in de buurt. Wilden dat ik zou zien. Wilden me laten geloven wie erachter zit. Wat niet lukte. En nu juichen jullie dat ik “mijn bankje kwijt” ben?

Met andere woorden: vieren samen de overwinning van iets waar u zelf doelbewust aan bijdroeg? U gebruikte een typische zin uit een oude tweet van mij, zodat ik onweerlegbaar zou weten dat het inderdaad zoals afgaand op eerste intuïtie, over mij bedoeld is.

Goed, als u het op deze manier voor uzelf wil doen. Of mij niet mag, of een ander wil helpen, of (door roddels) vindt dat iets niet goed genoeg voor me is. Of andersom. En nee, ik schreef niet tijdelijk over verdriet met een doel, want ik blokkeerde een persoon toen op twitter en Instagram, zodat diegene mijn verdriet niet zou zien.

Bij alle voorvallen observeerde ik, maar vulde niet meteen in. Het vreemde is dat recent een bepaalde observatie waar ik niets bij invulde anoniem bevestigd en daarna weerlegd werd. Wat ergens opmerkelijk is, want ik schreef er nergens inhoudelijk over. Vertelde niemand erover. Zelfs geen minimalistische uitleg. Ik las alleen de anonieme richtingaanwijzer. Dit impliceert dat er inhoudelijk kennis was van die observatie. En dat laat ik dan maar weer, is niet van mij.

En ja, ik denk vaak naïef dat iedereen goede bedoelingen heeft. Ik hield handen boven hoofden. Zweeg na een oud leermoment over namen van accounts. Deelde gloeiend bewijs niet. Hield er rekening mee dat iemand het goed met me voor kan hebben. Of niet de boeman is. Dit is ook de hoofdreden dat we gezamenlijk in het bestuur besloten niemand aan te spreken op het bovenkomen van een belangrijke dierbare slogan en een ludiek idee van diezelfde lentemiddag.

Omdat ik niet mee wil gaan in het spel. Nauwelijks kan geloven dat mensen dat bewust doen. Ik niet wil geloven dat het waar is wat ze zeggen over hoe erover mij gedacht wordt door iemand. Ik die mensen niet opzadelen wil met wat richting mij gedaan wordt. Omdat ik voorvoel dat het als een beschuldiging zou worden opgevat. Ze dat wellicht zo zouden opvatten, terwijl het alleen delen zou zijn (en is) van iets heel zorgelijks – wat zichtbaar is. En reëel is. Waar al vaker bewijs voor kwam. In het geval dat het meer dan toevallig is, vermoed ik dat iemand die dat misschien (kijk wat ik schrijf; openlaten, mensen niet willen kwetsen. Terwijl mijn grenzen dagelijks worden overschreden door u) doorspeelde. Zodat het indirect weer terugkomt en ik dat zie. Want ik beschuldigde nergens. Ook al schreef u anoniem zoiets van “Dat is een loeizware beschuldiging”. Die gaslighting manier is al vaker getoond. En trouwens, u toonde hiermee ook te weten wat er gebeurde, terwijl toen niets openbaar stond uitgelegd. ;)

Misschien gaat het om mij uitdagen voor mezelf op te komen en het te verpesten. Het zélf te verpesten. Terwijl zij het brein erachter zijn. Dankuwel, ik snap nu beter dat jullie dan inderdaad tegen mij zijn. Terwijl jullie me niet kennen.

Want anders had iemand me gewoon even apart kunnen nemen. Zeg, ik wil je iets vertellen, hou het alsjeblieft voor jezelf. Maar dan weet je, dan weet je dat je niet meer hoeft te dromen, verlangen, voelen, hopen, verwachten, zien, lieven, wensen, wachten. Of nou ja, dat mocht ik dan zelf bepalen. Of ik dat (desondanks) doe.

Maar wie waakt over veiligheid? Wie zorgt dat dit stopt, want u gaf zelf aan dat het altijd doorgaat. Ik vraag niet om deze negativiteit en dreiging, of dat mensen met elkaar praten. Los daarvan: iedereen mag zelf bepalen hoe dit leven te leiden. En u kunt een ander iets gunnen. Want wanneer ú denkt dat iemand niet goed zou zijn en mij van alles de schuld geeft, dan is dat aan diegene daarmee te leven. Daarvoor hoeft u mij niet aan te vallen.

Zo, nu mijn zonnebril weer op. Die met die gouden stralen, die ik zelf kies. Of mijn Landoogbril, die we ’s middags op 12 april met het team ook hardop benoemden, en om lachten om zeker uit te voeren. Want ook al ligt in mijn ogen nu onverbloemd nog even verdriet en geschoktheid (zelfs terwijl ik tussendoor (glim)lach), ben ik ontdaan en onthutst en zat er een zweem boosheid richting mezelf (dat ik erin trapte) of wil ik behalve opgeven ook in opstand komen en mag dat allemaal zijn: ik heb geduld met mezelf en laat weerstand en schimpscheuten dagelijks gaan en ‘draag’ in wezen vooral moois mee.