Nog anderhalvemeter

Er zit van alles in mijn hoofd en ik voel veel bij wat er nu gaande is in de wereld. Op zo veel vlakken. Op dit moment weet ik even niet wat ik erger vind... Een anderhalve meter maatschappij die als wet opgenomen wordt vanwege Covid-19.... of racisme, waarvan de bewustwording heel hard nodig is, maar waarbij de nadruk op het onderscheid tussen zwart en wit pijnlijk voelt.

De laatste dagen observeerde ik die weerstand in mij. Het hangt samen met meerdere dingen. Daarover open zijn in deze dagen is juist de bedoeling.... Om het gesprek aan te gaan.

Ik voel de pijn van alle anderen die gediscrimineerd worden. Die last hebben van racisme en daar elke dag de gevolgen van ondervinden. Waar waren we toen zij onze stem nodig hadden, denk ik beschaamd. Er gaat een lieve cartoon rond die uitlegt waarom het alleen over blacklivesmatter moet gaan. Die cartoon is inderdaad een mooie uitleg, maar het is niet omdat wij niet zien dat andere huizen in brand staan en daarbij mensen overlijden, ze niet in brand staan en er mensen overlijden....

De discussie neigt te verharden en te gaan naar wie gelijk heeft met welke slogan... terwijl het gaat over dat we wereldwijd niet langer mogen tolereren dat we onderscheid maken tussen mensen. In de VS gebeurt dit onder andere bij politiegeweld, maar niet alle politiemensen zijn zo en niet iedereen die daarbij overlijdt heeft een donkere huidskleur. En dan denk ik opstandig dat gezien het feit dat er nog zo veel misstanden zijn die net zo nijpend zijn rondom racisme, we de discussie ook meteen allesomvattend en inclusief kunnen maken. Zonder dualiteit.

Beide slogans kunnen gewoon naast elkaar bestaan. Ze sluiten elkaar niet uit. Dus de polarisatie die nu ontstaat is niet nodig. Wat we allemaal tenslotte willen is dat we iedereen gelijk behandelen. Dus juist in deze bizarre tijd álle racisme (en discriminatie die daaruit voortvloeit), aan de kaak stellen. Praten over alles en erover in discussie blijven, ook straks. Allemaal in onszelf op onderzoek. Of in onze omgeving. Waarom die kans verloren laten gaan? Want sorry, er staat niet één huis in brand. Misschien in de media, maar niet in het nu.

... zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dat wil ik niet. Ik draag mijn steentje bij door te reflecteren en altijd te blijven leren in alle opzichten en elke dag bij elke situatie te kiezen voor liefde(vol handelen). En dat lukt misschien zelfs niet altijd. Vooral niet wanneer ik zelf ineens buitengesloten wordt.