

Blog ter bescherming
Ik denk dat niemand weet hoe het is om jarenlang gestalkt, gepest, gehackt en bedreigd te worden. En hoe het is om dat alleen te dragen. Ik ben blij dat ik er niet gek door werd. Want ja, het bewijs dat het echt waar is, ligt onomstotelijk vast. Bij het schrijven aan mijn roman werd er ook gestalkt / gehackt. Dat is eveneens duidelijk bewezen door inhoudelijk weerspiegelen. Terwijl ik al jaren met de nieuwe roman bezig was, in mijn hoofd nadenkend over hoe ik het kan gaan vor


Iets en het dreigement
Deze blog schreef ik 25 juli 2025. Ik gaf er geen reuring aan. Sinds dat ik vanochtend om zes uur zag dat iemand vannacht "een schriftelijke uiting deed van een wens of voornemen mij te ***, of het suggereren van een dergelijke daad", voelt de oude titel te zonnig. Hier de tekst van a tot z: Ik wil bij de rust in mezelf blijven die ik telkens weer opzoek. Blijven bij wat er wel is. Tegelijkertijd ben ik boos door al het onrecht dat me is aangedaan door de stalker en de vernie


Inspiraadsels
Er waren de dagen waarop we beiden het toneelstukje speelden. Zij wist ook wel dat het weer zo ver was. Kleine kindervingertjes rond een lantaarnpaal. Binnen wachtte de zoveelste keer. Ik had haar net ingestopt en moed ingesproken toen ik 'ineens een duw in mijn rug kreeg'. Voordat ik wist wat er gebeurde zat ik met mijn tas tegen het MRI-apparaat geplakt. Die humor gaf ons vleugels. Zij kon zich kunstzinnig uiten. Nat in nat. Gouache. Tekenend. Kleiend. Er zit een volwassen


Gast, er zijn gezinnen...
Het roodborstje hipt gehaast weg van de mussen. Het houdt zich schuil tussen de heg. De mussen struinen de grond af, op zoek naar zaden die ik de avond ervoor strooide. Met een grote omweg, waarbij het vlak langs de openslaande deuren moet, probeert het roodborstje de groep van de andere kant te benaderen. De poging om bij het eten te komen mislukt. Een uur later fiets ik naar mijn favo koffietentje om te werken. Een jongen zegt tegen zijn vrienden "Gast, er zijn gezinnen die


Olifantenhart
Ze ligt op een bed. Al twee jaar. Ze is vastgebonden. Al die tijd. Ze krijgt dwangvoeding. Ze wil er niet meer zijn en tegelijkertijd wil ze naar huis. Haar pijn is groter dan de wil te leven. De krant schrijft: 'haar problematiek' is te complex. Dit meisje van amper negentien jaar. Ik wil even bij haar bed zitten en zeggen dat ze er mag zijn. Niet opgeven. Binnen de GGZ is alles.... Nee. Ik ga er geen woorden aan geven. Het is niet de schuld van 'de GGZ'. Het is een afspiege


Spelenderwijs
Ik klap mijn pc dicht en loop de trap af. Doe mijn jas aan en wandel naarbuiten. Voor de wassende maan drijft een plukje wolken voorbij. Nog voor ik de straat uit ben zie ik twee hondjes met knipperende lichtjes om hun halzen. Bazin en baasje schuifelen zwijgzaam voort. De hondjes blijven precies naast ze. Ik sla een smal straatje in met oude platanen aan de ene kant en aan de andere kant oude huisjes. In de feestmaand is het er helemaal een Dickenstafereel. Aan een tafel zit


Permanente inkt heeft een vijand
Het pad strekt zich lui voor me uit. Het is traag en kalm en geduldig en ademt tegelijkertijd een positieve energie. Ik voel me er steeds meer op m´n plek en er komen veel ideeën op me af. Misschien te veel. Ongelooflijk, hoe veel mogelijk is. Toch merk ik dat ik intuïtief weet welke sfeer het ‘moet’ ademen en feitelijk al ademt. Dat imponeert me: het pad is al wat het wil zijn, wat kan ik daar nog aan toevoegen? Dus geef ik toe aan mezelf dat ik bang ben het beeld te verstor


Op bezoek in mijn atelier
In 2011 belandde ik in de finale van Expeditie 2011, een kunstwedstrijd voor de provincie Utrecht. Contradictio in terminis: kunst en wedstrijd... Ik had geen gezichtenboek, noch vogel-gekwetter, dus van die wervende campagne kwam niets terecht. Toch was het verfrissend en goed om mee te doen. We ontvingen een dag vol workshops over het 'kunstenaarschap'. Voor de finale bezocht een camerateam mij in mijn atelier om te filmen. De cameraman nam behoorlijk wat ruimte in en de ge


Blaadjes laten los
In de zomer van 2015 werd ik gevraagd voor een mini-zomerexpositie in De Cultuurfabriek te Veenendaal. Gedurende twee maanden (juli en augustus) mocht ik mijn werk tentoonstellen in een beeldenkast, zoiets als een mega letterbak. Ik besloot er een overzichtstentoonstelling van te maken omdat mijn atelier niet vrij te bezoeken viel (vanwege de ligging op zolder, al die trappen enzovoorts). Op deze manier kregen mensen toch een beeld van mijn ontwikkeling als ´autodidactisch ku


Kunst- en vliegwerk
Of ik mee wilde doen met de Kunstroute Veenendaal. Ik had het de twee afgelopen jaren afgeslagen, dus toen hij zei dat ik dan waarschijnlijk aan zou kunnen sluiten bij drie andere kunstenaars, stemde ik in. Mijn atelier is ontploft, daar lijkt het tenminste op. Niemand mag er een voet over de drempel zetten, want alleen ik weet precies waar ik mijn voeten neer kan zetten, zonder dat er iets breekt, beschadigd of vies wordt (je voet of het kunstwerk). Het gaat lukken. Het wo


















