Waar het mij tijdens dit schrijven om gaat is dat ik me bij het kijken van een filmpje van een bekende lichtelijk zorgen maakte over dat het straks net is alsof ik mijn idee voor mijn roman van die persoon afkeek. Terwijl ik al jaren met de nieuwe roman bezig ben: in mijn hoofd mijmerend over hoe ik het kan gaan vormgeven. Scènes voor me zien. En ja, sinds kort schrijf ik dan eindelijk. Een beetje. Een begin. En dat vertelde ik niemand. Zelfs mijn kinderen niet. Toch liet de

Deze blog schreef ik 25 juli 2025. Ik gaf er geen reuring aan. Sinds dat ik vanochtend om zes uur zag dat iemand vannacht "een schriftelijke uiting deed van een wens of voornemen mij te ***, of het suggereren van een dergelijke daad", voelt de oude titel te zonnig. De tekst van a tot z: Intentie: Vanuit mijn hart verbinding maken met het lege vel papier. Maar mijn hart huilt vandaag nog en mijn geest en mond willen zwijgen. Bij de rust in mezelf blijven die ik telkens weer op

Opa’s en oma’s leefden om te werken. Monden te vullen. Zo was dat. Samen met anderen bouwden ze het land na de oorlog weer op. Door hun avontuurlijkheid of ondernemerszin kwamen ze wel buiten gebaande paden. Maar ja, toen mijn ouders uitvlogen hadden ze net zo goed vanaf de grond een nieuw bestaan op te bouwen. Maar met een praktische opleiding op zak. Dat wel. Door passie, avontuurlijkheid en ondernemerszin creëerden ze steeds meer vrijheid. Dankzij die vrijheid konden ze zi

Verbeeld je eens.... een wereld. De mooiste wereld. Verbeeld je eens de kleur van de liefde. De hartstocht. Verbeeld je eens de kleur rood. En zie dan een kleurenwaaier voor je in die kleur. Beweeg denkbeeldig met je ogen van lichtrood naar donkerrood en van donkerrood naar lichtrood. Hoe vaker je dit doet, hoe beter je misschien kunt invoelen waarom onderscheiden op basis van kleur vreemd voelt. Wij hebben in wezen toch allemaal slechts een variatie op dezelfde determinatie

Er zit van alles in mijn hoofd en ik voel veel bij wat er nu gaande is in de wereld. Op zo veel vlakken. Op dit moment weet ik even niet wat ik erger vind... Een anderhalve meter maatschappij die als wet opgenomen wordt vanwege Covid-19.... of racisme, waarvan de bewustwording heel hard nodig is, maar waarbij de nadruk op het onderscheid tussen zwart en wit pijnlijk voelt. De laatste dagen observeerde ik die weerstand in mij. Het hangt samen met meerdere dingen. Daarover ope

Het is de dag na volle maan. Tegen het eind van de middag parkeert een auto voor mijn huis. Hij barst open als een zaadbol en er springen twee sprieten uit die naar de voordeur huppelen. Omhelzingen. Zoenen. Felicitaties. Een uur later wordt er aangebeld en heel het huis komt in beweging. Stoelen opzij, bank verplaatst. Want hij moet er ook nog bij. Nee, het tafeltje links, want hij kan niets met rechts pakken. O, ze hebben de stoel niet mee. Iemand lost het al op en is iets

Er waren de dagen waarop we beiden het toneelstukje speelden. Zij wist ook wel dat het weer zo ver was. Kleine kindervingertjes rond een lantaarnpaal. Binnen wachtte de zoveelste keer. Ik had haar net ingestopt en moed ingesproken toen ik 'ineens een duw in mijn rug kreeg'. Voordat ik wist wat er gebeurde zat ik met mijn tas tegen het MRI-apparaat geplakt. Die humor gaf ons vleugels. Zij kon zich kunstzinnig uiten. Nat in nat. Gouache. Tekenend. Kleiend. Er zit een volwassen

Enthousiast verwoordt ze in een nieuwe groepsapp dat ze een dagje uit organiseert. Of we willen aangeven wanneer we kunnen. Ik vind het een lief initiatief, alleen... Ik merk meteen dat ik nog altijd niets heb met georganiseerde uitjes waarbij ik de dag doorkom met iets wat helemaal niet met mij resoneert. Ik draag ze een warm hart toe, Dat zeker! En ik wil ze graag een keer zien en spreken op een 'gezellig feestje'. Ik verwoord het zoals het is, met de zachtheid die ik erbij

Mijn blik blijft kleven aan de boekenkast. Ik sta op, pak een willekeurig boek uit de kast en lees een stukje. Mooie zinnen kunnen het vuur in me aanwakkeren. In de natuur zijn, luisterend naar de stilte, werkt bij mij helemaal inspirerend. De drang me kunstzinnig te uiten kan zomaar opborrelen. Een dag aan zee uitmonden in tientallen intuïtieve krabbels in mijn opschrijfboekje. Verbinding maken met mijn innerlijke stem in het moment. Niet alleen nadenken: Voelen!!! Schrijven

Het roodborstje hipt gehaast weg van de mussen. Het houdt zich schuil tussen de heg. De mussen struinen de grond af, op zoek naar zaden die ik de avond ervoor strooide. Met een grote omweg, waarbij het vlak langs de openslaande deuren moet, probeert het roodborstje de groep van de andere kant te benaderen. De poging om bij het eten te komen mislukt. Een uur later fiets ik naar mijn favo koffietentje om te werken. Een jongen zegt tegen zijn vrienden "Gast, er zijn gezinnen die