De (liefdes)brief

Liefde is als een stortbui die je tijdens een fietstocht op een hete dag onverwachts overvalt. Ik had (en heb af en toe nog) weerstand op die liefde loslaten. Op stoppen met vasthouden wat mij niet meer wil. Op niet terug ontvangen. Ik wilde. Wilde geloven dat wat eens was echt zou zijn. Al zou het decennia later pas kunnen. Ik wilde dat hij mij niet zou vergeten ~ op een positieve manier. Dat hij weer naar mij zou kijken zoals hij deed. Hoop weelde tierig. Terwijl het vuur bleef branden. Platonisch blijven wil niet zeggen dat het niet echt is. Lieve herinneringen als bloed door mijn lichaam, op zoek naar wederkerigheid. Wie in je hart en ziel is, kun je niet loslaten. Wie van jou iemand maakte die je absoluut niet bent, kun je niet overtuigen. Fucking veel van jou houden dreef me af en toe tot wanhoop. Deed me voelen alsof ik hier niet hoorde, alsof ik te veel, te weinig, alsof "het niets voorstelde" (wat je tegen een vriend van mij zou hebben gezegd, toen ik een brief liet brengen met daarin alles wat ik toen wist over de pesterij en stalking). Ik ging mijn eigen grens over omdat ik een laatste keer met je wilde kunnen spreken, je dingen wilde uitleggen. Je wilde begrijpen. Ik hield zo sterk vast. Wilde niet kwijt wat me lief was. Wilde het onzichtbare verhaal erachter niet kwijt. Wilde begrijpen waarom bepaalde dingen me getoond en gezegd werden. Wilde weten of wat die mensen over jou zeiden waar was. Of het waar was wat ze zeiden over haat en hoe je ineens omsloeg en nare dingen over mij zou hebben verteld, terwijl ik jou niets aandeed. Waarom je niets meer van me wilde weten en hoe je werkelijk over me denkt. Verdriet is vloeibare liefde die door gedachten of realisme geen toekomst ziet. Geen kans op samen, op geluk, op rust, op passie. Ik ging mijn eigen grens over door nooit op je af te stappen, maar wél in de buurt te zijn wanneer dat heel soms als mogelijkheid geboden werd, of beschikbaar was, omdat ik wilde geloven dat "eens" en "ooit" voor mij was. Omdat ik even een glimp van je wilde vangen. Alleen maar in de buurt zijn. Ook voor als het op een dag toch mocht. Ik wilde niet laten doordringen dat het volgens anderen een valkuil was. Fucking veel van je houden, als vanzelf, zonder moeite. Telkens weer. Vanuit mijn ziel. Voelen wat je voelt, proeven wat je wilde drinken. Ondanks wat stalker mij toonde. Ondanks wat schijnbaar bleek. En op een dappere dag, enkele maanden geleden, begon ik met omarmen en aanvaarden. Dat ik mag loslaten wat mij niet vasthoudt, ondanks dat de liefde nu eenmaal was waarvoor ik op aarde kwam. Beetje bij beetje liet ik gevoelens gaan en dus jou; althans dat dacht ik. Nam ik mijzelf voor toe te staan. Jou steeds meer los te laten, precies zoals jij graag wou. Volgens stalker/hacker en te merken aan je gedrag: Je zwijgen. Dat je mij blokkeerde. Geen gedag zei toen je langsliep en ik op de grond zat moed te verzamelen om terug te gaan. Niet terugbelde juni of juli 2025 toen ik je na jaren belde en hard nodig had, omdat de pesterij en stalking ernstige vormen aannamen en verhardden. Omdat er zoveel vragen waren, en ik de belangrijkste aan jou persoonlijk wilde kunnen stellen. Ik deed heus eerder pogingen om te luisteren en jouw afscheid ook de mijne te maken. Gouden knoopjes voor in mijn oren vond ik echter nog niet. Hoop is zo makkelijk aanwezig in mij. Dan zagen mijn ogen de woorden of herinnerde ik je woorden, ook al sprak je gedrag later een andere taal. Ik probeerde je tegelijkertijd te verdrijven uit mijn wezen (dat is net zo goed weerstand). Ook toen ik begreep dat gedacht werd dat ik de schuldige kon zijn, terwijl nota bene daarvóór het mij een half jaar lang was aangedaan. En ja, ik herkende het beeld. De houding. Maar liet volledig open wat het voor betekenis heeft. In mijn huis staan nog altijd spulletjes die tastbare herinneringen zijn. Ik kan ze niet wegdoen. Nog niet. Net zoals er dingen zijn die me aan de eerste volwassen aardse liefde herinneren en die ik koester als mooie herinnering aan lang en fijn samenzijn. Maar deze kleine schatkistjes, of dingen die ik maakte terwijl ik aan jou dacht, ze hebben een andere energie. Het is niet berustend. Nog niet.

Wel liefdevol koesterend. Zoals het kleine doosje op ons pad. Een jurk of trui die ik droeg en niet weg kan doen. Een trui die ik aan had en waar jouw rechter hand over de linker mouw ervan streek bij een afscheid. Dat is liefde. Zo toont zij zich fluisterend.

En ik hoor mensen denken: "Joyce, waar is je eigenwaarde? Hoe kun je nu nog voelen?!" En dan denk ik van nou dan ken je dit niet, dan maakte je dit nooit mee. Want ja, ik heb zelfliefde, eergevoel en grenzen.

Ik negeerde eerder de roodborstjes die kort erna door twee anoniemen getoond werden en de stalker die schreef "geen interesse". Maar begrijp nu beter, of ben meer doordrongen van, dat wat ik graag wilde (en eigenlijk diep vanbinnen nog), mij niet meer wil. Dat aanbod in mijn leven schaarser is dan in het jouwe. Dat woorden van anderen zwaarder wogen voor jou dan de mijne. Dat je van mij iets maakte, terwijl ik warm en levendig ben. Vol liefde die overvloedig uit mijn poriën sijpelt om te delen maar die jij niet van mij ontvangen wil. (Schreef de anoniem, vandaar. Maar blijkbaar moet ik jouw zwijgen en geen contact zoeken zo toch echt durven interpreteren. En niet zoals ik het wil zien: dat je meer tijd nodig hebt om te helen.) Het kan zijn dat jouw weigering om terug te keren naar wat je toen in je hart voelde bij mij, jouw brandstof is. Ik zou wensen dat je me wil spreken, dat je een brug wil bouwen in plaats van kapot maken. Dat je durft te voelen in plaats van te vluchten of vast te houden aan ontwijkend gedrag. Dat je me niet meer (letterlijk) blokkeert. Voordat het te laat is. Voordat ik mezelf volledig leerde om elk gevoel dat nog opduikt los te laten en zodoende te stoppen met vasthouden. Nou ja, eigenlijk gaat dat dus best goed. Maar ik wil ermee zeggen: dat het nog opduikt. Ik wilde dat ik bij je mocht zijn, elke dag. Of in ieder geval een dag om te praten over de verhalen erachter. Maar mijn uitingen van liefde hebben geen zin. Ik vermoed dat je allang elders bent, zoals ik nooit was ~ maar wie weet ooit ergens opnieuw toch thuis zal zijn.