een mijmering

Liefde is als een stortbui die je tijdens een fietstocht op een hete dag onverwachts overvalt. Ik had (en heb héél af en toe nog) weerstand op die loslaten. Op stoppen met vasthouden wat mij niet meer wil. Op niet terug ontvangen. Ik wilde. Wilde geloven dat wat eens was echt zou zijn. Al zou het decennia later pas kunnen. Hoop weelde tierig. Terwijl het vuur bleef branden. Platonisch blijven wil niet zeggen dat het niet echt is. Wie in je hart en ziel is, kun je niet loslaten. Wie van jou iemand maakte die je absoluut niet bent, kun je niet overtuigen. Alsof "het niets voorstelde" (wat je tegen een vriend van mij zou hebben gezegd, toen ik een brief liet brengen met daarin alles wat ik toen wist over de pesterij en stalking). Ik ging mijn eigen grens over omdat ik een laatste keer met je wilde kunnen spreken, je dingen wilde uitleggen. Je wilde begrijpen. Begrijpen waarom bepaalde dingen me getoond en gezegd werden door anoniemen en bepaalde personen. Wilde weten of wat die mensen over jou zeiden waar was. Of het waar was wat ze zeiden over haat en dat je nare dingen over mij zou vertellen, terwijl ik jou niets aandeed. Verdriet is vloeibare liefde die door gedachten of realisme geen toekomst ziet. Ik ging mijn eigen grens over door nooit op je af te stappen, maar wél in de buurt te zijn wanneer dat sporadisch als mogelijkheid geboden werd, omdat ik wilde geloven dat "eens" en "ooit" voor mij was, omdat de titel precies was wat ik je schreef. Omdat ik even een glimp van je wilde opvangen. Alleen maar in de buurt zijn. Ook voor als het op een dag toch mocht. Ik wilde niet laten doordringen dat het volgens anderen een valkuil was. Ondanks wat een stalker toonde. Ondanks wat schijnbaar bleek. En op een dappere dag, enkele maanden geleden, begon ik met omarmen en aanvaarden. Dat ik mag loslaten wat mij niet vasthoudt, ondanks dat de liefde nu eenmaal was waarvoor ik op aarde kwam. Beetje bij beetje liet ik gevoelens gaan en dus jou. Nam ik mijzelf voor toe te staan. Jou steeds meer los te laten, precies zoals jij graag wou. Volgens stalker/hacker en te merken aan je gedrag. Je zwijgen. Niet terugbellen juni of juli 2025 toen ik je na jaren opbelde en hard nodig had, omdat de pesterij en stalking ernstige vormen aannamen en verhardden. Omdat er zoveel vragen waren, en ik de belangrijkste aan jou persoonlijk wilde kunnen stellen. Ik deed eerder pogingen te luisteren en jouw afscheid ook de mijne te maken. Gouden knoopjes voor in mijn oren vond ik echter toen niet. Hoop is zo makkelijk aanwezig. Ook toen ik begreep dat gedacht werd dat ik de schuldige kon zijn, terwijl het geweld en kapot maken van mijn kunst nota bene daarvóór mij een half jaar lang was aangedaan. Hoe kun je dat dan denken? Of was dat veinzen een poging om anderen slecht over mij te laten denken. Om je eigen daden te verbloemen? En ja, ik herkende het beeld op de foto. De houding. Maar liet volledig open wat het voor bedoeling of betekenis had. In mijn huis staan nog tastbare herinneringen. Ik kan ze niet wegdoen. Nog niet.

Zoals het kleine doosje op ons pad. Een jurk of trui die ik droeg en niet weg kan doen. Een trui die ik aan had en waar jouw rechter hand over de linker mouw ervan streek bij een afscheid. Zo toont zij zich fluisterend.

Ik zag de roodborstjes die kort na mijn rouwkaart door twee anoniemen getoond werden en de stalker die schreef "geen interesse". Ik vermoed dat je allang elders bent, zoals ik nooit was ~ maar wie weet ooit ergens opnieuw toch thuis zal zijn.